دوگانگی

میان همه ی دلخوشی های زندگی،در پی انبوهی از مشکلات رنگارنگ، با آگاهی از تمام دردسرهایی که در انتظار هستند باز دوست دارم دچار شدن به عشق را؛ هراس از تنهایی در هر سنی در هر موقعیتی مرا می برد به سمت عشق ؛عمیق که فکر می کنم می بینم هرآن چه که بدان فکرکرده ام در مقابل تنهایی و انزوا ارزشمند است . ↳ تمام دردسر ها تمام مشکلات و سختی ها را به جان خواهم خرید در مقابل عشق در مقابل دوستی ! اما نمی دانم عشق را کجا جستجو کنم ؟ اصلا در جستوجویش باشم یا انتظارش را بکشم ؟ به کدام سمت و سویش فکرکنم به تلاطمی که گرفتارش خواهم شد یا به آرامشی که مرا دربر می گیرد؟به افکار خودم سامان بدهم یا به فکر سامان زندگی باشم؟