چرا؟

چرا نمی توانیم از ته دل خوشحال باشیم وقتی دیگران به یک دلیل محکم خوشحالند چرا نمی توانیم از ته دل گریه کنیم وقتی دیگران بهانه گریه کردنشان خیلی عزیز هست چرا وسط همون خوشحالی ساختگی مون هم یک به من چه ربطی داره سوسو می زنه وسط گریه هامون یاد اندوه عمیق خودمون هستیم که گریه مون بند نمیاد وگرنه یک به من چه مربوطی هم اونجا سوسو می زنه؛ تازه اینا سمت نسبتا منطقی قصه هست چرا بعضی وقتا بد می شیم اونقدر بد که نمی خوایم دیگران رو خوشحال ببینیم چون خودمون نیستیم چرا میان اندوه دیگران اصلا نمی توانیم همدردی کنیم