بوی زندگی

امروز فرصت و خلوتی بود که فکر کنم به همه چیز و همه کس و وای از دست این خیال سیال که لحظه به لحظه در مسیری، در شهر و دیاری می چرخد و از شاخه ای بر شاخه دیگر می پرد.

به خاطرات کودکی ام فکر کردم به کوهپیمایی هایی که با پدرم می رفتیم و به بازی های کودکانه ای که با کوه می کردیم. بلند فریاد می زدیم: آهاییی و کوه صدا رو بر می گردوند و ما کیف دنیا رو می کردیم.

به خانه مادربزرگم فکر کردم به اتاق خالیش که دیگر بوی زندگی نمی دهد و غبار مرگ بر اسباب و اثاثیه اش نشسته.

به آدمایی فکر کردم که برایم عزیز بودند و هستند و مدتی ندیدنشان دلیل خوبی نیست که در دلم جایی نداشته باشند. از دل برود هر آنکه از دیده رود برای این آدما نیست.

به صبوری خدا فکر کردم و به اینکه عجب صبری خدا دارد. به طاقت طاق شده ام فکر کردم. به اشکهایی که ناخوداگاه بر صورت و گردنم جاری شده بود فکر کردم.

به جاهای خالی فکر کردم به جاهایی که بعضی ها خیلی زود پر می شوند مثل جای پارک و جاهای خالی پشت چراغ قرمز و جاهایی که شاید دیگر پر نشوند...

به خیلی چیزها فکر کردم و کفری شدم و ترجیح دادم به تماشای غروب بنشینم و همه چیز را بسپارم دست خودش، که هر چه او بخواهد همان می شود......