گريه هاي بي بهانه

چند روزيست حال وهواي دلم ابريست بغضي چنان گرفتارم كرده كه منتظر يك خلوت و يك تلنگر هستم كه هاي هاي ببارم دلم از خيلي چيزا گرفته كه به حد انفجار رسيده ام دلم از دوست گرفته كه شايد الان دوست نيست ، گذشته اي رو كه برام خاطره شده دوباره برام زنده مي كنه سر دوست رو فاش كردن آخرت نامردي .شوخيش هم زشته

به دور وبرم كه نگاه مي كنم همه چيز رو غصه اي مي بينم كه آب شدنش محال شده براي پسركي گريه كنم كه پدر ومادرش نمي تونن درست تربيتش كنن ،يا براي دختركي كه توي دلش خونه اي رو نقاشي مي كنه وتو خونه ي دلش مامان بي وفاش رو . براي مادري گريه كنم كه حسرت ديدار فرزندش رو به گور برد يا براي پدري كه با وجود چندين فرزند به ناخواه تنهاست اين روزا بهانه ها برا باريدن زياد شده اما من دلم مي خواد بي بهانه گريه كنم.چون با گريه ي من هيچ كدوم از اين غصه ها آب نميشه.

دفتریادداشت...